De band tussen vader en baby

De band tussen vader en baby

Armin Brott

Net na de geboorte van mijn eerste kind betrapte ik mezelf er soms op dat ik als in trance naar haar zat te kijken, vol verwondering over elke kleine beweging die ze maakte.

Natuurlijk zou het nog wel even duren voordat ze echt iets opzienbarends zou laten zien, maar op de een of andere manier vond ik alles wonderbaarlijk, van de geur van haar haartjes en haar fijne handjes (compleet met ongelofelijk scherpe nageltjes), tot aan haar zuchtjes en rustige ademhaling als ze wakker was en de aanblik van volmaakte rust als ze aan het slapen was.

Na een paar dagen werd ik uit mijn droom gehaald door een grote ontnuchterende schok: er kwam veel meer kijken bij het ouderschap dan alleen maar naar mijn baby staren. Als ik die hechte band met haar zou willen vormen die ik me had voorgenomen, dan zou ik daar moeite voor moeten doen en de handen uit de mouwen moeten steken (bij wijze van spreken natuurlijk: ik had inmiddels al talloze luiers verschoond…).

Het probleem was dat ik nooit veel tijd met baby's had doorgebracht en dus absoluut geen idee had wat ik moest doen. Ik ben niet iemand die om hulp vraagt, dus er bleef maar één manier over om te leren wat ik moest weten. Ik deed mijn ogen dicht, haalde diep adem, en sprong in het diepe.

Na een paar minuten kreeg ik een geweldige ingeving: omdat mijn dochter ook nergens iets van af wist, zou ze het me zeker wel vergeven. De eerste weken van haar leven maakte ik tientallen onschuldige foutjes, maar ik ontdekte ook een paar simpele manieren om met haar te communiceren en die vond ze ogenschijnlijk heel leuk.

De eerste ontdekking was dat ze het heerlijk vond als ik haar vasthield. Ze vond het vooral erg fijn in mijn armen, maar als ik zware armen kreeg en pijn in mijn rug, was ze net zo gelukkig in een draagzak op mijn buik.

Ze vond het ook geweldig als ik tegen haar praatte. In het begin voelde ik mezelf een beetje belachelijk, ze begreep natuurlijk niets van wat ik zei, maar mijn stem leek haar gerust te stellen. Ik vertelde haar wat ik die dag had gedaan, wat het nieuws van de dag was, en als we wandelingetjes maakten, beschreef ik de dingen die we onderweg tegenkwamen.

Soms nam ik even een paar seconden pauze, dan staarde ze naar me met haar glinsterende oogjes en ik zou zweren dat ze dacht "Oké, en wat nu?"

Een belangrijk advies: omdat babyhoofdjes relatief groot zijn (1/4 van hun lichaam bij de geboorte tegen 1/7 bij de tijd dat ze volwassen zijn) en hun nekspieren nog niet zo goed ontwikkeld zijn, lijken hun hoofdjes in de eerste maanden nogal slapjes. Het is dus van uiterst groot belang dat je het hoofdje van de baby te allen tijde van achteren ondersteunt, en plotselinge of schokkerige bewegingen vermijdt.

Een andere grote ontdekking was dat het verschonen van de luier een mooie manier is om met haar in contact te komen. Zo kon ik over haar zachte buikje wrijven, haar knietjes kietelen, en haar kleine vingertjes kussen.

In het begin verwisselde ik haar luier om de twee of drie uur, en ik werd er zo goed in dat ik het een keertje met mijn ogen dicht probeerde te doen. Dat was niet zo’n fantastisch idee. Ten eerste, vanwege de plotselinge toevoer van frisse lucht moest ze plassen en sproeide ze me nat. Bovendien had ik een luier moeten kiezen met een wat een lagere moeilijkheidsgraad (oftewel, eentje die alleen maar nat was in plaats van een poepluier). Gelukkig maakte ik geen grotere fouten; ik kon alles herstellen door even te douchen en een extra was te draaien.

Net zoals zoveel nieuwe vaders wist ik niet veel over de ontwikkeling van een kind. En ik was eerlijk gezegd nogal teleurgesteld toen ik ontdekte dat het nog heel lang zou duren voordat ik een balletje met haar zou kunnen gooien.

Maar al vrij snel kwam ik erachter dat ik op andere manieren met haar kon spelen. Ik las haar voor, speelde kiekeboe, trok gekke gezichten, en rolde zelfs zachtjes met haar over de vloer. Hoe meer ik haar stimuleerde, door tegen haar te praten of te lachen, hoe leuker ze het vond. Maar ze kon zich korter concentreren dan ik had gedacht (of had gehoopt). Na hooguit vijf minuten had ze er alweer genoeg van. Daarna begon ze te huilen of werd ze onrustig, of ze keek me aan op een manier alsof ze zich verschrikkelijk verveelde.

Als ik nu een paar jaar later terugkijk op dit alles, was het toch wel een beetje eng en er waren veel momenten die ik achteraf gezien anders had willen doen, maar ik weet ook dat mijn dochter en ik dankzij deze periode een hechte band hebben.

Misschien vind je dit ook interessant: